Πόλη, πότε θα πάψεις
τόσο χαμηλά να λογαριάζεσαι;
Πόλη, γιατί τα νερά σου τόσο απλόχερα τα σκορπάς;
Πόλη και το σιτάρι σου,
πόσα χρόνια έχεις να το αλέσεις;
Πόλη, στο ξοδεύουν κάθε μέρα γενιές φιγουρατζήδων παλλακίδων στο ναυάγιο της αναξιοκρατίας.
Πόλη, πότε θα διώξεις όλους αυτούς τους δεινούς σκιέρ
με τις συλλεκτικές κουλτουρέ παραλλαγής στολές;
Πόλη, ως πότε θα πολεμάς λυσσωδώς
την αξιοπιστία στην αυτόχθονη σκέψη των παιδιών σου;
Πόλη, ως πότε θα είσαι εθισμένη
στις ελάχιστες δυνατές προσδοκίες;
Φοβάσαι Πόλη;
Φοβάσαι το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον σου;
Φοβάσαι την ανάγκη της κανονικότητας, Πόλη;
Φοβάσαι τη ματαίωση της ένδοξης πραγματικότητας
των επιδομάτων σου Πόλη;
Πόλη,
στο χέρι σου είναι να ελευθερωθείς
από τις ψευδαισθήσεις της κοσμογονίας των μετρίων.
Να αποβάλλεις επιτέλους τα βάλιουμ από το σώμα σου.
Πόλη, στα επόμενα βήματά σου
θα χρειασθείς μεγαλύτερη ωριμότητα.
Πόλη, θα χρειαστείς ευρεία, ποιοτική Παιδεία,
για να αντιμετωπίσεις την κόπωση, την απάθεια,
τον κυνισμό και τη δυσπιστία.
Παιδεία που θα πρέπει να τη θωρακίσεις καλά,
από τα αποτυχημένα πειράματα του παρελθόντος.
Παιδεία που θα σε κάνει Πόλη
να έχεις το βλέμμα σου πρωτεύον.
Που θα σε κάνει να σταματήσεις να παράγεις πυροτεχνικό θόρυβο
Και να αρχίσεις ξανά να Παράγεις Αξίες.
Θα πρέπει όμως κάποτε να γεωμετρήσεις Πόλη,
την πραγματική σου ύπαρξη.
Πόλη πρέπει επιτέλους να Τολμήσεις,
να περάσεις από τον μύθο
στον Λόγο και στην Πράξη.
Μιχάλης Σπανίδης
Εκδότης-Βιβλιοπώλης
Κωπηλάτης στην ΑΡΓΩ του Γιάννη Παπαχρόνη
για την χρυσομάλλη ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ
