Με ιδιαίτερη έκπληξη, άκουσα για την επέλαση του κορονοιού στο αντικαρκινικό Νοσοκομείο Μεταξά του Πειραιά. Και δεν θα γινόταν τόσο μεγάλος ντόρος, για τους 12 περίπου ασθενείς με καρκίνο που κόλλησαν και για τους περίπου 30 γιατρούς και νοσηλευτές, που επίσης βρέθηκαν με covid-19, αν δεν γινόταν γνωστό ότι το 45% του υγειονομικού προσωπικού (γιατροί, νοσηλευτές κλπ) επέλεξαν να μην εμβολιαστούν.
Εδώ και αν μιλάμε για υγειονομική βόμβα. Μία υγειονομική βόμβα μέσα στο πιο ευαίσθητο αντικαρκινικό Νοσοκομείο, με δεκάδες ανοσοκατασταλμένους καρκινοπαθείς. Και φυσικά ήταν απλά θέμα χρόνου, για να σκάσει αυτή η βόμβα, παίρνοντας παραμάζωμα γιατρούς και νοσηλευτές αλλά και καρκινοπαθείς, που δεν έφταιγαν σε τίποτε να εκτεθούν στον τεράστιο κίνδυνο του κοροναϊού.
Προσπαθούν τώρα να τα μπαλώσουν, ο Διευθυντής και λοιποί, ρίχνοντας την ευθύνη στους επισκέπτες- συνοδούς των ασθενών, που τάχατες αυτοί κυρίως κουβάλησαν τον ιό στο Νοσοκομείο. Αν και δεν μπαίνει όπως είπαν κανείς αν δεν ελεγχθεί πρώτα. Δεν πείθουν όμως κανέναν.
Είναι δυνατόν την ώρα της μάχης ενάντια στον κορωνοϊό, να φέρονται με τέτοια εγκληματική συμπεριφορά;
Τι αλήθεια τους οδήγησε στην εγκληματική τους αυτή στάση;
Οι εκδοχές είναι:
α ) Να μην το πήραν στα σοβαρά!
Αφελώς να θεώρησαν ότι δεν βαριέσαι μία γρίπη είναι δεν θα μας πειράξει, δεν θα πεθάνουμε κιόλας.
Βέβαια εδώ η ευθύνη τους είναι πολλαπλάσια, γιατί εργάζονται σε ένα πολύ συγκεκριμένο αντικαρκινικό Νοσοκομείο, με ανθρώπους καρκινοπαθείς που παλεύουν με τον καρκίνο και μία μόλυνση τους με τον κορονοιο, θα είναι πολύ πιθανόν μοιραία για αυτούς.
β) Να φοβήθηκαν το εμβόλιο. Η φοβία απέναντι σε κάτι καινούργιο, στο εμβόλιο κατά του κορονοιου εν προκειμένω, πράγματι μπορεί να ανησυχεί απλούς ανθρώπους, που δεν ξέρουν. Απλούς ανθρώπους, που μπορεί να παρασύρονται από τις φήμες στο διαδίκτυο, στη γειτονιά κλπ.
Όμως οι άνθρωποι της ιατρικής επιστήμης και πράξης είναι αδιανόητο να φοβούνται από τα ίδια τους τα εργαλεία.
Αυτοί είναι που μας κάνουν καλά, όταν πάμε στα Νοσοκομεία, χρησιμοποιώντας κατεξοχήν φαρμακευτικά σκευάσματα.
Όλα δε τα φαρμακευτικά σκευάσματα, που έχουν αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων προς το καλύτερο, εδώ και δεκαετίες, είναι γνωστό ότι κάνουν το τεράστιο καλό τους και μας γιατρεύουν, όμως ταυτόχρονα έχουν και τις όποιες μικρές ή μεγάλες παρενέργειες τους σε σπάνιες περιπτώσεις.
Τι λοιπόν τρόμαξε τους φίλους μας υγειονομικούς στο Μεταξά και δεν το ξέρουμε εμείς;
που σαν αγράμματοι τρέχουμε να κάνουμε το εμβόλιο.
Αν πράγματι κάτι ξέρουν τότε οφείλουν να μας ενημερώσουν.
γ) Φοβούμαι όμως αγαπητοί φίλοι, πως υπάρχουν και αρκετοί, που είναι αντίθετοι έτσι γενικά. Είναι οι λεγόμενοι αντισυστημικοί, κάποιοι τους λένε ψεκασμένους. Είναι αυτοί που σε κάθε κανονική κατά τεκμήριο άποψη στέκονται απέναντι, μόνο και μόνο από θέση αρχής.
Ότι κι αν είναι, το θέμα είναι σοβαρό και ίσως πρέπει να ζητηθούν και ποινικές ευθύνες, αν κάποιος ασθενής τους πεθάνει από κορονοιό, που κόλλησε από το γιατρό του, που δεν εμβολιάστηκε ως όφειλε.
Έχω την αίσθηση ότι σε τέτοια πολύ ευαίσθητα σημεία, νοσοκομεία, γηροκομεία, κλινικές, σε σημεία όπου άτομα έρχονται σε συνεχή επαφή με πολύ κόσμο, θα έπρεπε εμβολιασμός να είναι υποχρεωτικός.
Έτσι κι αλλιώς και σήμερα υπάρχουν ορισμένα ανάλογα επαγγέλματα, που για να κάνουν κάποια συγκεκριμένη δουλειά, πρέπει να έχουν κάνει κάποιες συγκεκριμένες εξετάσεις ή να έχουν κατάλληλα εμβολιαστεί, για άλλες μολυσματικές νόσου. Τόσο απλά!
Νομίζω λοιπόν πως η Πολιτεία στο πλαίσιο της υποχρέωσής της απέναντι στο υπέρτατο αγαθό της υγείας και της ζωής των πολιτών, πρέπει να λειτουργήσει αναλόγως.
Υποχρεωτικός εμβολιασμός σε απολύτως ευαίσθητες θέσεις, για το καλό όλων.
Για τις “Ομάδες Κοινωνικής Δράσης”
Κομνηνός Γιώργος
Οικονομολόγος
