Ένα νέο είδος μελαγχολίας γεννιέται
στις όχθες της Πόλης.
Τώρα, οι αφίσες της
μοιάζουν με ειρωνική υπόμνηση,
καθώς μάταια πασχίζει για την επιβίωση.
Η ευάλωτη μοναχική φύση
της ανθρώπινης ύπαρξης,
έγινε σταθερό μοτίβο στο έργο για τα ανάκτορα.
Κομπάρσοι και πρωταγωνιστές παράκτιας αλιείας,
εξερεθισμένοι και οι ίδιοι
από τον δημαγωγικό τους οίστρο,
ερωτοτροπούν με την παραγραφή,
σε μία κοινωνία ευτυχισμένων απελεύθερων.
Στα μικροσύνολα της παρέας και στις φυλές της κάλπης, κατορθώνουν να αναγνωρίζονται,
ισορροπώντας πάντα στην ακμή του κιτς.
Κατασκευαστές αλήθειας,
ταυτίζουν στανικά την δική τους οπτική με το αυθεντικό, χλευάζοντας την οπτική των άλλων.
Λειτουργώντας με τις αρχέγονες δυνάμεις
της αδράνειας και της συνήθειας,
συνεχίζουν να αποδομούνε την αλήθεια που πληγώνει και που υπόκειται στην ενύπαρκτη αυθαιρεσία
της εξουσίας τους.
Η πίστη στην παρέλαση,
κατορθώνει και παρασύρει ξανά και ξανά το πόπολο,
ώστε να μάθει να στρίβει το κεφάλι
σε έναν νεωτερικό σωρό ερειπίων.
Αμφισβητώντας τον κρότο του χρόνου τους
τολμώ και ανηφορίζω τον ύπνο τους.
Παντού τα χαλάσματα του καιρού τους.
Η άγευστη καραμέλα της άρχουσας,
για βαθιές αλλαγές στην πορεία της μεταμόρφωσης,
δεν αποδίδεται ως καταστροφή
αλλά ως κομψή και εκλεπτυσμένη εξέλιξη.
Υφέρπων πειθαναγκασμός,
να οδηγεί στην συμμόρφωση προς τας υποδείξεις.
……Κορυφαία θριαμβική τέχνη του αφηρημένου
στο ανάγλυφο των σαρκοφάγων.
Με εκτίμηση
Μιχάλης Σπανίδης
Εκδότης-Βιβλιοπώλης
