Όλοι έχουμε πέσει στην ανάγκη του ελληνικού δημοσίου νοσοκομείου τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας.
Όταν κάποιος ακούει για το Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης ,η πρώτη λέξη που του έρχεται στον νου είναι το χάος, ενώ ακολουθούν σκέψεις σχετικά με την υποστελέχωση κλινικών και τμημάτων του νοσοκομείου όπως και με την υποχρηματοδότηση . Στην ελληνική πραγματικότητα ,η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας υποβαθμίζεται συνεχώς και το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό φτάνει στα όρια εξάντλησης προσπαθώντας να ανταποκριθεί στις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες των πολιτών!
Μια φράση που ακούμε συχνά όταν γίνονται αναφορές νοσηλείας στο Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης είναι ότι “οποίος χρειαστεί να μπει ,δε βγαίνει ζωντανός “.
Εγώ θα σας μιλήσω για τη δική μου εμπειρία και εσείς θα βγάλετε τα συμπεράσματα σας .
Ο μπαμπάς μου νοσηλεύτηκε 2 εβδομάδες στο χειρουργικό τμήμα του Γ.Ν.Ξ. και οι ώρες που βρισκόμουν εκεί ήταν καθημερινά πολλές λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης.
Η δυσκολότερη και πιο πολυσύνθετη εμπειρία της ζωής μου .
Από τις πρώτες μέρες, δημιουργήθηκε ένα περιβάλλον ασφάλειας και εμπιστοσύνης ,μας παρείχαν τεράστια στήριξη και καθοδήγηση ,ενώ γιατροί και νοσηλευτές ανταποκρίνονταν στις ανάγκες μας όχι μόνο σε φυσικό αλλά και σε συναισθηματικό και ψυχολογικό επίπεδο καθώς ήταν ανοιχτοί και διαθέσιμοι στην ακρόαση των ανησυχιών και αποριών μας .
Οι ώρες στο νοσοκομείο φάνταζαν ατελείωτες, οι σκέψεις αμέτρητες, τα συναισθήματα εναλλάσσονταν με τρομακτικούς ρυθμούς και τα σενάρια απαισιόδοξα και σκοτεινά.
Όταν η αρρώστια χτυπάει την πόρτα του σπιτιού σου ,μόνο τότε μπορεί να αισθανθεί κανείς στο έπακρο πόσο πολύτιμο αγαθό είναι η υγεία.
Η κατάσταση που αντιλαμβάνεται κανείς να επικρατεί σε ένα δημόσιο νοσοκομείο είναι τραγική από πολλές απόψεις ,δεν θα προσπαθήσω να την ωραιοποιήσω. Δεν είναι μέλημα μου όμως και να αποδώσω ευθύνες στο κράτος που έχει υποβαθμίσει της αξία της δημόσιας υγείας ,στους πολιτικούς ή τους πολίτες που εκλέγουμε αυτούς, αλλά να παραθέσω και κάποια θετικά στοιχεία που εντόπισα εγώ βιώνοντας αυτή την εμπειρία. Γιατροί, νοσηλευτές, ειδικευόμενοι, τραυματιοφορείς-λίγοι αν με ρωτάτε μπροστά στις ανάγκες που υπάρχουν-είναι αυτοί που τρέχουν ολημερίς και ολονυχτίς προσπαθώντας να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν με τις δυνατότητες που υπάρχουν .
Παρόλο που για αυτούς έγινε ρουτίνα να έρχονται σε επαφή με το θάνατο και τη θλίψη, στα μάτια τους, όταν λυγίζαμε από απόγνωση και πόνο, είδα συμπόνια και κατανόηση και πάνω από όλα ανθρωπιά και σεβασμό απέναντι σε αυτό που βιώνει ο συνάνθρωπος.
Το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό λειτουργεί με γνώμονα το αίσθημα της προσφοράς, ενώ υπάρχουν εμφανείς ελλείψεις σε όλα τα επίπεδα . Στις δύο εβδομάδες νοσηλείας, αξιοποίησαν όλα τα ψυχικά και πρακτικά όπλα του επαγγέλματος τους προκειμένου να ανακουφίζουν τόσο σε σωματικό όσο και σε πνευματικό και ψυχικό επίπεδο τον πατέρα μου αλλά και εμάς από όλα αυτό που κληθήκαμε να διαχειριστούμε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα!
Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου πρώτα και πάνω από όλα, τον χειρούργο γιατρό κ.Κωδωνά Φώτη ,έναν λαμπρό επιστήμονα ,σπουδαίο άνθρωπο με ευαίσθητη καρδιά και υψηλά αισθήματα ανιδιοτελούς φιλαλληλίας, ο οποίος ήταν δίπλα μας από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή.
Έπειτα, την κ.Βαραδά Ευτέρπη ,χειρούργο -γιατρό ,η οποία με την ακεραιότητα ,την άρτια κατάρτιση και τον δυναμισμό της βγάλαμε εις πέρας -στα πλαίσια του εφικτού και των δυνατοτήτων μας -μια σκληρή και δύσκολη δοκιμασία.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για τους εξαίρετους χειρούργους γιατρούς κυρίους Καμπούρη Αθανάσιο και Πόπκο Βίκτωρα ,καθώς και για όλο το νοσηλευτικό προσωπικό.
Να είστε όλοι καλά!
Μ.Π.
