Συνεχίζοντας το Πρόγραμμα «Εκκλησιασμοί στα Πομακοχώρια Ν. Ξάνθης 2022» τελέστηκε την 25η Μαρτίου 2022 η Ακολουθία των Γ΄ Χαιρετισμών στον Ιερό Ναό Αγ. Γεωργίου, μέσα στο Στρατόπεδο «Υπτγου Δημητρίου Παπαποστόλου» στο Πομακοχώρι Γλαύκη, με μέριμνα του Λυκείου Ελληνίδων Ξάνθης που είχε την όλη φροντίδα, ως «ανάδοχος» σύλλογος. Ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης
Συνεχίζοντας το Πρόγραμμα «Εκκλησιασμοί στα Πομακοχώρια Ν. Ξάνθης 2022» τελέστηκε σήμερα 25 Μαρτίου 2022 η Ακολουθία των Γ΄ Χαιρετισμών στον Ιερό Ναό Αγ. Γεωργίου, μέσα στο Στρατόπεδο «Υπτγου Δημητρίου Παπαποστόλου» στο Πομακοχώρι Γλαύκη, με μέριμνα του Λυκείου Ελληνίδων Ξάνθης που είχε την όλη φροντίδα, ως «ανάδοχος» σύλλογος. Ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου, κ. κ. Παντελεήμων, συμπαραστατούμενος από τον διάκονό του Νεκτάριο και τον αιδεσιμολογιότατο πρωτοπρεσβύτερο Σπάρταλη Γεώργιο.
Στο εκκλησίασμα συμμετείχαν, ο Διοικητής και το προσωπικό της Μονάδας του Στρατοπέδου, μέλη του Λυκείου Ελληνίδων Ξάνθης, ως «ανάδοχος» σύλλογος, ο Πρόεδρος και πολλά μέλη του Παραρτήματος Ξάνθης της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, Ο Πρόεδρος και ο Ταμίας του Συλλόγου Αποστράτων Αστυνομικών , ο Γραμματέας του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Ν . Ξάνθης και πολλοί Ξανθιώτες.
Με το πέρας της Ακολουθίας, προσφέρθηκε σε όλους τους παρευρισκομένους καφές, αναψυκτικά και διάφορα κεράσματα, προσφορά του Λυκείου Ελληνίδων και της Μονάδας.
Επόμενος Εκκλησιασμός του Προγράμματος την Παρασκευή 01 Απριλίου 2022 (Δ΄ Χαιρετισμοί), στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στον Εχίνο.
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΕΑΑΣ ΞΑΝΘΗΣ
….
Επανάσταση 1821: Ένδοξοι ήρωες που είχαν άδοξο τέλος
Αγωνίστηκαν με όλη τη δύναμη της ψυχής και του σώματός τους προκειμένου να δουν τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν ελεύθερο, έχασαν τα μονάκριβα παιδιά τους στις μάχες, φλέρταραν πολλές φορές με τον θάνατο και χάρισαν τις περιουσίες τους, για να αγοραστούν κανόνια και να συντηρηθούν πλοία που συνέβαλαν τα μέγιστα στην Επανάσταση του 1821.
Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν λίγοι αυτοί που κατέληξαν να κυνηγημένοι, στιγματισμένοι, άρρωστοι και πάμπτωχοι, ζητιανεύοντας για να μπορέσουν να ζήσουν. Με αυτούς τους ήρωες του εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα θα ασχοληθούμε σήμερα. Με τα πρόσωπα που είχαν άδοξο τέλος και τιμήθηκαν μονάχα μετά θάνατον για τα όσα πρόσφεραν στην πατρίδα.
….
Ποτέ δεν δέχθηκε να λαφυραγωγήσει ο Νικηταράς
Η χαρακτηριστικότερη ίσως περίπτωση είναι αυτή του Νικήτα Σταματελόπουλου, γνωστού και ως Νικηταρά του «Τουρκοφάγου». Έσφαξε αμέτρητους Οθωμανούς στα πεδία των μαχών, ωστόσο ποτέ δεν δέχθηκε να λαφυραγωγήσει τους εχθρούς του.
Ο ανιψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ήταν από τους οπλαρχηγούς που «έπεφτε στη φωτιά» παροτρύνοντας και τους άνδρες του να κάνουν το ίδιο.
Απέπνεε σεβασμό και στήριξε σθεναρά το 1828 την έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου κυβερνήτη της Ελληνικής Πολιτείας.
Με τη δολοφονία του πολύπειρου διπλωμάτη όμως και την άφιξη του ανήλικου βασιλιά Όθωνα Α’ στο Ναύπλιο, τον Ιανουάριο του 1833, τα πράγματα αλλάζουν.
Θα συλληφθεί μαζί με τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς από Βαυαρούς χωροφύλακες, με την κατηγορία της συμμετοχής στην ανατροπή του καθεστώτος. Ωστόσο ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του δεν υπάρχουν και έτσι αθωώνεται.
…..
Λίγο καιρό αργότερα θα συλληφθεί εκ νέου με την κατηγορία της συμμετοχής σε κίνημα ανατροπής του Στέμματος. Δεν αποδεικνύεται ότι μετείχε στη σύσταση «μυστικής εταιρείας», όπως τον κατηγορούσαν, καθώς τα ενοχοποιητικά στοιχεία είχαν καταστραφεί, οπότε και πάλι αθωώνεται. Οι Βαυαροί, δεν δέχονται την απόφαση του δικαστηρίου. Με βασιλική υπογραφή, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, εξορίζεται τον Δεκέμβριο του 1839 στην Αίγινα. Οι συνθήκες εκεί είναι άθλιες. Τον ρίχνουν σε ένα κελί γεμάτο υγρασία, το φαγητό είναι ελάχιστο και οι δεσμοφύλακες τον εξευτελίζουν και τον ξυλοκοπούν καθημερινά. Οι ένστολοι υποβάλλουν το γέρικο κορμί του Νικηταρά σε φρικτά βασανιστήρια.
….
Ολονύκτιες μαστιγώσεις και χτυπήματα με τα κοντάκια των όπλων έχουν ως αποτέλεσμα το τσάκισμα των αρθρώσεών του. Θα παραμείνει στην Αίγινα για περίπου ενάμιση χρόνο.
…..
Όταν αποφυλακίζεται με αμνηστία, δεν θυμίζει σε τίποτα τον αγέρωχο ήρωα της Επανάστασης. Έχει μείνει σκιά του εαυτού του, βαδίζει με δυσκολία και δεν βλέπει πλέον σχεδόν καθόλου εξαιτίας του σακχαρώδους διαβήτη που τον ταλαιπωρεί. Όταν τον αντικρίζει η μικρότερη κόρη του, που του έχει παθολογική αδυναμία, μένει άναυδη. Αντικρίζει μια φιγούρα που απλώς μοιάζει στον πατέρα της. Από το σοκ χάνει τα λογικά της και μέσα σε παραλήρημα μονολογεί: «ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα μου», από τα αίματα που είχε πάνω τα ρούχα του.
……;
Ο Νικηταράς, ο αγωνιστής που ποτέ δεν καταδέχθηκε να πληρωθεί για τις υπηρεσίες του, επιστρέφοντας στο φτωχικό σπίτι που διατηρούσε στον Πειραιά, αναγκάζεται να καταφύγει στην ελεημοσύνη προκειμένου να ζήσει.
Η πολιτεία του χορηγεί το δικαίωμα να στέκει κάθε Παρασκευή απόγευμα σε ένα συγκεκριμένο σημείο έξω από τον σημερινό ιερό ναό της Ευαγγελίστριας και να επαιτεί.
….
Ο άνθρωπος που κάποτε κατατρόπωνε τους Τούρκους βαστώντας στο στιβαρό χέρι στο σπαθί, τώρα το απλώνει στους περαστικούς για να του αφήσουν εάν θέλουν τον οβολό τους. Αυτή ήταν η ανταμοιβή για τους αγώνες που έδωσε.
…..
Όταν ο πρέσβης της Ρωσίας έμαθε με ποιον τρόπο ζούσε πλέον ο Νικηταράς, πήγε λένε στο πόστο που καθότανε. Ο οπλαρχηγός μόλις αντιλήφθηκε τον ξένο μάζεψε από ντροπή το χέρι του. «Τι κάνετε στρατηγέ μου;» ρώτησε ο επισκέπτης. «Απολαμβάνω την ελευθερία. Η πατρίδα, μου έχει χορηγήσει σύνταξη, απαντά ψευδώς, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πως περνάει ο κόσμος».
…..
Ο πρέσβης αντιλαμβανόταν ότι ο άνθρωπος που είχε απέναντί του ψευδόταν και φεύγοντας, άφησε διακριτικά να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο. Πήρε στα χέρια το σακουλάκι, το ψηλάφησε και φώναξε: «Κάτι σου έπεσε, πάρ’ το μην το βρει κανένας και το χάσεις».
…..
Το 1843, όταν ο βασιλιάς Όθωνας αναγκάστηκε να παραχωρήσει Σύνταγμα, θα απονεμηθεί στον αγωνιστή ο βαθμός του υποστρατήγου μαζί με μια πενιχρή σύνταξη. Θα πεθάνει πάμφτωχος και τυφλός στις 25 Σεπτεμβρίου 1849. Ποτέ όμως δεν είπε πικρή κουβέντα για την πατρίδα του…
…..
Η Μαυρογένους διέθεσε όλη την περιουσία στον Αγώνα
Τραγική είναι επίσης η ιστορία της αγωνίστριας Μαντώς Μαυρογένους. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, η όμορφη αριστοκράτισσα ήταν μόλις 25 ετών και τα μισά της χρόνια τα είχε ζήσει στην Τεργέστη
Χωρίς να σκεφτεί ούτε για μια στιγμή το προσωπικό της μέλλον, αποφασίζει να διαθέσει το σύνολο του οικονομικού μεριδίου της στον Αγώνα και να συνδράμει όπου αλλού μπορούσε. Έφτιαξε έξι πλοία, πλήρωνε 16 λόχους πεζικού και μετείχε σε αρκετές μάχες κατά των Οθωμανών.
Ο κυβερνήτης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους Ιωάννης Καποδίστριας ήταν από τους λίγους ανθρώπους που αναγνώρισαν τις θυσίες και την προσφορά της στο έθνος.
……
Προς ένδειξη ευγνωμοσύνης, της απένειμε τον βαθμό του αντιστρατήγου, μοναδική τιμή για μια γυναίκα τότε, της παραχώρησε ένα σπίτι στο κέντρο του Ναυπλίου και της εξασφάλισε μια μικρή σύνταξη ύψους 80 φοινίκων καθώς δεν της είχαν απομείνει πλέον χρήματα ούτε για να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς. Είχε δαπανήσει τα πάντα υπέρ του έθνους.
…..
Η περιφρόνηση του υπαλλήλου
Όταν την κάλεσε ο κρατικός υπάλληλος να συμπληρώσει την σχετική αίτηση για να λάβει την πενιχρή σύνταξη, την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. Αγνοώντας ποια βρισκόταν απέναντί του, τη ρωτά με περιφρονητικό ύψος: «Κι εσείς τι κάνατε για την πατρίδα»; Η Μαντώ Μαυρογένους κράτησε την ψυχραιμία της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και απάντησε μονολεκτικά: «Τίποτα».
…..
Μετά τη δολοφονία Καποδίστρια τα προβλήματα επιβίωσης θα οξυνθούν για την ηρωίδα και το 1831 θα διωχθεί εκ νέου από το Ναύπλιο κατόπιν συνωμοτικών ενεργειών του Ιωάννη Κωλέττη και του αγγλόφιλου Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου που ελέγχουν πλέον την εξουσία. Εγκαθίσταται στην Πάρο που είχε συγγενείς και πεθαίνει από τυφοειδή πυρετό το καλοκαίρι του 1840, σε ηλικία μόλις 44 ετών, σχεδόν λησμονημένη από τους πάντες.
….
