Εδώ και μέρες διαβάζω σε όλες τις τοπικές εφημερίδες
της Πόλης Της Ξάνθης,
για τον αγώνα που κάνει να κρατηθεί στην Ζωή
η 13χρονη Π.Ζ που φιλοξενείται στην δομή
της Ι. Μονής Αγ. Ειρήνης και είναι μαθήτρια του Εκκλησιαστικού Γυμνασίου.
Ταυτόχρονα από την άλλη βλέπω
την σπουδαιότητα του ελαχίστου,
το μπαγιάτικο θεσμικό παντεσπάνι
έρμαιο της απροσδιοριστίας
και την μέγιστη υποκρισία της Πόλης και όλων μας,
για μια ματαιόδοξη φωτογραφία κάτω από το καρναβαλικό δέντρο και τις ανούσιες αισθητικά οπτικές καρικατούρες των ανοργασμικών σκηνοθετών της νέας θεσμικής τραγωδίας.
Η επιβίωσή τους προέχει,
στην Πόλη του Περίπου το ξέρουμε.
Μην πεινάσουν κιόλας….
Σχήμα βολικό,
που θέλει τους «αναμάρτητους και άσπιλους»
να ελέγχουν ασφυκτικά την ζωή αυτού του τόπου,
ομνύοντας στους δικούς τους ανύπαρκτους αγώνες ανεξαρτήτου χρωματισμού.
Όπου και να αγγίξεις
πάντα και παντού τα καρφιά τους.
Ένα σωρό τσουβάλια τζάμπα λεφτά από κωδικούς
και αναθέσεις για το πόπολο.
Μια Πόλη χωρίς έρμαια,
που πορεύεται με τις ίδιες αυταπάτες
στην απάθεια και την παραίτηση.
Όμως θέλει χάδι και το ματωμένο χώμα.
Θέλει Έναν Ραδιομαραθώνιο Αγάπης
από τον καθημερινό κόσμο για την Μικρή.
Ο Θεός Παναγιώτη μου δεν πέθανε ακόμη σε όλους.
Κάποιοι και είναι πολλοί,
τον Χριστό τον Κουβαλάνε μέσα τους.
Και δεν τον επιδεικνύουν….
«Ας κάνουμε όλοι μας ένα κλίκ στην ανθρωπιά
Η έννοια της ανθρωπιάς μόνο απογειώνεται.
Και είναι η μοναδική έννοια η οποία δεν είναι συνοδοιπόρος του δούνε και λαβείν(παζάρι)
γιατί κινητήριος μοχλός της,
είναι η ενσυναίσθηση.
Στον πατέρα μου χρωστώ την λέξη ανθρωπιά,
στην μάνα μου χρωστώ την καθημερινή ανάσταση της»
(Θανάση μου σε ευχαριστώ)
Με εκτίμηση
Μιχάλης Σπανίδης
Εκδότης –Βιβλιοπώλης
