ΣΕΒΑΘ: Από 2,94 εκατ. ευρώ τον Σεπτέμβριο του 2024, υποχώρησε στο 1 εκατ. ευρώ!!!

Στο τέταρτο κατά σειρά ηλεκτρονικό σφυρί  άλλαξε  χέρια σήμερα Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου το μεγάλο ακίνητο της ΣΕΒΑΘ στην Ξάνθη. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι η τιμή πρώτης προσφοράς έχει υποχωρήσει στο 1/3 της αρχικής.

Συγκεκριμένα, ο πρώτος πλειστηριασμός, με επισπεύδουσα την σύνδικο πτώχευσης, έγινε στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, με τιμή εκκίνησης 2.925.000 ευρώ και κατέληξε άγονος. Ο επαναληπτικός έγινε έναν μήνα αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου 2024, με την τιμή να έχει μειωθεί στα 2.201.250 ευρώ, αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα. Το επόμενο σφυρί χτύπησε στις 22 Νοεμβρίου 2024, με την τιμή εκκίνησης να έχει μειωθεί περαιτέρω στα 1.467.500 ευρώ. Και αυτό όμως αποδείχθηκε… άσφαιρο. Έτσι για σήμερα ο πήχης είχε χαμηλώσει στο 1 εκατ. ευρώ…  με το ακίνητο να αλλάζει τελικά ιδιοκτήτη με μόλις ένα ευρώ πάνω, στα 1.000.001 ευρώ.

Τι περιλαμβάνει

Σύμφωνα με τη διακήρυξη και τις σχετικές εκθέσεις εκτίμησης, πρόκειται για εγκαταλελειμμένα βιομηχανικά κτίρια και εγκαταστάσεις που έχουν ανεγερθεί σταδιακά από το 1976 έως το 1985 και τα οποία βρίσκονται επί γηπέδου αποτελούμενου από τρία γεωτεμάχια συνολικής έκτασης 196.962 τ.μ., στο 6ο χλμ της Εθνικής Οδού Ξάνθης–Κομοτηνής, στο Αγρόκτημα Φελώνης, του Καλλικρατικού Δήμου Αβδήρων, της Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης.
Η άμεσα περιβάλλουσα περιοχή του ακινήτου είναι αγροτικού χαρακτήρα με καλλιεργούμενες εκτάσεις και αξιοποιείται κατά κύριο λόγο με λίγες χρήσεις, βιοτεχνικών κτιρίων και γεωργοκτηνοτροφικών εγκαταστάσεων. Σημαντικό πλεονέκτημα αποτελεί η εγγύτητά στην ΕΟ Ξάνθης-Κομοτηνής και στην Εγνατία οδό, γεγονός που καθιστά ελκυστική την εγκατάσταση επαγγελματικής στέγης.

Στην παρούσα κατάσταση, η εκτιμώμενη βιομηχανία περιλαμβάνει κτιριακές εγκαταστάσεις επιφάνειας 49.660,34τ.μ., υπόστεγα επιφάνειας 3.097,35τ.μ., υπόγειο εμβαδού 967,50τ.μ. και λοιπές βιομηχανικές εγκαταστάσεις.

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται, «οι κτιριακές εγκαταστάσεις της μονάδας στο σύνολό τους βρίσκονται σε κακή κατάσταση». Πέραν της φυσικής φθοράς λόγω παρατεταμένης εγκατάλειψης, τα κτίσματα έχουν βανδαλιστεί και λεηλατηθεί και συνεχίζουν να λεηλατούνται λόγω απουσίας φύλαξης του χώρου. Συγκεκριμένα από το σύνολο των κτισμάτων απουσιάζουν όλα τα μεταλλικά στοιχεία που μπορούσαν να αφαιρεθούν και έχουν καταρρεύσει περιμετρικές τοιχοποιίες σε πολλά βιομηχανικά κτίσματα. Πέραν των κτισμάτων που είναι κατασκευασμένα από οπλισμένο σκυρόδεμα, από τα λοιπά βιομηχανικά κτίσματα με μεταλλικό σκελετό ο μεγαλύτερος όγκος τους είναι ασκεπής.

Έτσι, στην υπάρχουσα κατάσταση εκτιμάται πως είναι αδύνατο το ενδεχόμενο επαναλειτουργίας της βιομηχανίας.
Επί της ουσίας, η όποια αξία του ακινήτου στηρίζεται στην αξία του οικοπέδου, δεδομένης της προνομιακής θέσης που έχει, «θεωρώντας πως ενδείκνυται να αξιοποιηθεί με νέες εγκαταστάσεις είτε κατεδαφίζοντας πλήρως τις υφιστάμενες είτε διατηρώντας και επισκευάζοντας τα κτίσματα από οπλισμένο σκυρόδεμα και κατεδαφίζοντας τα λοιπά βιομηχανικά κτίσματα και εγκαταστάσεις».

Το γήπεδο γενικά είναι οριοθετημένο και περιφραγμένο με συρματόπλεγμα πλην της νότιας πλευράς του και του τμήματος που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά της Εθνικής οδού Ξάνθης – Κομοτηνής. Ωστόσο η περίφραξη δεν ταυτίζεται με το όριο του Κτηματολογίου και έτσι απαιτείται λεπτομερής έλεγχος του εμβαδού και των ορίων της ιδιοκτησίας. Ακόμη, ο περιβάλλων χώρος είναι διαμορφωμένος με τσιμεντοστρώσεις, εδαφόπλακες με διαμορφωμένο υπόγειο δίκτυο ομβρίων και αποχέτευσης λυμάτων της βιομηχανίας.

Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι στο ακίνητο υπάρχουν μεγάλες ποσότητες οικοδομικών αποβλήτων αλλά και επικίνδυνων υλικών (π.χ. ελενίτ/αμίαντος), τα οποία σε πιθανή μεταβίβαση του θα πρέπει να απομακρυνθούν με τις διαδικασίες που προβλέπει η νομοθεσία για την διαχείριση αποβλήτων οικοδομικών υλικών. Το κόστος της παραπάνω διαδικασίας δεν έχει υπολογιστεί στην τελική αγοραία αξία του ακινήτου, αλλά έχει ληφθεί υπόψη ως μειωτικό χαρακτηριστικό του.
Τονίζεται επίσης ότι, στην υπάρχουσα κατάσταση, λόγω του μεγέθους και της κατάστασης που βρίσκεται, σε περίπτωση διάθεσής του στην αγορά θα απευθύνεται σε εξαιρετικά περιορισμένο αγοραστικό κοινό.

Η άνοδος και η πτώση

Ο πλειστηριασμός είναι, θα έλεγε κανείς, ο αναμενόμενος επίλογος για τη Συνεταιριστική Εταιρεία Βιομηχανικής Αναπτύξεως Θράκης, που έζησε περιόδους δόξας και στη συνέχεια παρακμής για να καταλήξει στο οριστικό λουκέτο ήδη από το 2008.

Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι αν και έχει κηρυχθεί σε πτώχευση από το 2009, μόλις τον Ιούλιο του 2024 επιτράπηκε στη σύνδικο πτώχευσης η εκποίηση της ακίνητης περιουσίας της, η οποία φυσικά, πέραν του μεγάλου οικοπέδου, περιλαμβάνει πλέον δεκάδες υπό κατάρρευση και λεηλατημένα κτίρια…

Η Συνεταιριστική Εταιρεία Βιομηχανικής Αναπτύξεως Θράκης ιδρύθηκε το 1975 και δραστηριοποιείτο στον τομέα της κονσερβοποίησης και κατάψυξης λαχανικών αξιοποιώντας την παραγωγή της Αν. Μακεδονίας -Θράκης, με τρεις καθετοποιημένες μονάδες (προϊόντων ντομάτας, προϊόντων πατάτας, κατεψυγμένων και κονσερβοποιημένων λαχανικών – τουρσιών).
Επιπλέον, διέθετε μια σύγχρονη μονάδα γραφικών τεχνών/τυπογραφείο για εκτύπωση και κατασκευή έντυπου υλικού, η οποία πέραν των υλικών συσκευασίας της ΣΕΒΑΘ εξυπηρετούσε και εξωτερικούς πελάτες.

Βασικός μέτοχος της ήταν η πανίσχυρη κάποτε Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Ξάνθης, που υπήρξε από τις πιο αναπτυγμένες και δυναμικές δευτεροβάθμιες Συνεταιριστικές Οργανώσεις της χώρας, με ποικίλες δραστηριότητες. Η ίδια ήταν από τους ιδρυτές και βασικούς μετόχους μιας σειράς συνεταιριστικών εταιρειών, όπως των ΣΕΚΕ, ΣΕΒΑΘ, ΣΕΚΑΠ, Συνεταιριστικής Ασφαλιστικής κ.α.
Επί πολλά χρόνια το εργοστάσιο της ΣΕΒΑΘ αποτέλεσε πράγματι μοχλό ανάπτυξης για την ευρύτερη περιοχή, προσφέροντας εκατοντάδες άμεσες θέσεις εργασίας και στηρίζοντας το εισόδημα χιλιάδων αγροτών.

Στη συνέχεια όμως ξεκίνησε ένας κύκλος οικονομικών ενισχύσεων από την Αγροτική Τράπεζα με εγγύηση του Δημοσίου, για τον οποίο υπήρξαν αρκετές «σκιές». Πάντως από το 2004 μέχρι το 2008 δόθηκαν περί τα 35 εκατ. ευρώ, με την εταιρεία τελικά να οδηγείται σε λουκέτο με χρέη 30 εκατ. ευρώ σε τρίτους και 61 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο.
Την περίοδο που ξεκινούσε η μεγάλη περιπέτεια της οικονομικής κρίσης, το 2008 η βιομηχανία τροφίμων σταμάτησε τη λειτουργία της και συνέχισε για κάποια χρόνια ως ανεξάρτητη δραστηριότητα η τυπογραφική μονάδα. Όταν έπαψε και αυτή, το κτιριακό συγκρότημα παρέμεινε εγκαταλειμμένο και παραδομένο στη φθορά και  το χρόνο.